در غروبی ابدی به یاد تو می نویسم

az-raahi-door — Sat, 17 Oct 2009 06:11:07 GMT

سلام

نمي دونم بعد از اين همه مدت كه نيومدم بازم منو يادتون مياد.

دلم واستون خيلي تنگ شده بود

خواستم يه وب ديگه درست كنم كه هم جديد باشه هم اينكه كلمه عبورم رو فراموش كرده بودم

تا بالاخره تونستم پيداش كنم.

آنروز كه رفتي

و مرا با اندوهي از غم تنها گذاشتي

هچ فكر نمي كردم

من كه جسمي خسته ام

بتوانم دوريت را تحمل كنم...

az-raahi-door — Tue, 26 Feb 2008 17:13:02 GMT

سلام دوستای گلم

خیلی وقته نیومدم آپ کنم

آخه در گیر کارای دانشگام بودم چون می خواستم از تهران واسه اصفهان مهمان بگیرم اما چون ترم آخر بودم بهم نمی دادن

با هزارتا مکافات بالا خره حضور در کلاس گرفتم

امروز هم کلاس داشتم اما دانشگاه خودم کجا و اینجا کجا

درضمن عضو my pardis هم هستم اگه دوست داشتین یه سر هم اونجا بزنین

آدرسش اینه :

http://mypardis.com/public/chemistry

مرسی

az-raahi-door — Mon, 21 Jan 2008 17:13:18 GMT

گفتم قفس

ولی چه بگویم که پیش از این

آگاهی از دورویی مردم مرا نبود

دردا که این جهان فریبای نقش باز

با جلوه و جلای خود آخر مرا ربود

اکنون منم که خسته ز دام فریب و مکر

بار دگر به کنج قفس رو نموده ام

بگشای در که در همه دوران عمر خویش

جز پشت میله های قفس خوش نبوده ام

آمدم تا به تو آویزم

لیک دیدم که تو آن شاخه بی برگی

لیک دیدم که تو بر چهره امیدم

خنده مرگی

وه چه شیرینست از تو بگسستن

وبا غیر تو پیوستن

در به روی غم دل بستن که بهشت اینجاست

تو همان به که نیندیشی

به من و درد روانسوزم

که من از درد نیاسایم

که من از شعله نیفروزم

az-raahi-door — Wed, 19 Dec 2007 15:38:18 GMT

ای دوست من

اگر از حال من آگاه بودی

از عهد نوجوانی سخن نمی گفتی

خوابی بود که در قلبم مدفون ساختم

و کفن هایش را نیز جامه جوانی کردم

لیک او با من بی وفایی کرد

و من در وحشت و غم فرو رفتم

و بدان قانع شدم

گوشه گیر و تنها گشتم

و مصیبتم را از دیدگان مخفی کردم

و با کتاب ها مانوس گشتم

زیرا کتاب ها را بهترین دوست دیدم

و با خیال و رویاهای خوش

قصه هایی بلند ساختم

همدم تنهایی

az-raahi-door — Sun, 11 Nov 2007 11:40:18 GMT

بازم دلم گرفته تو این فصل غم انگیز چه تلخه تنها بودن .چه تلخه تو فکر اون باشی اما اون ...

خیلی سخته با خودت یه جور دیگه فکر کنی اما بفهمی یه جور دیگه است .چقدر احساس پوچی

می کنی وقتی بدونی برای هیچ زنده ای .

دلم می خواد نباشم دلم می خواد برم یه جای دور دلم می خواد بمیرم

می دونم این حس سراغ تو هم اومده اما تحملش سخته

کاش زودتر پاییز می رفت

نمی دونم چرا این حس اینقدر زود به زود سراغم می یاد

حس پوچی و نا امیدی

دیگه درس خوندن هم برام معنی نداره حتی کلاسارو هم یکی در میون میرم

بیست و سه سال از عمرم گذشت و هنوز هم زندگیم یه کوره راهه

کاش دوباره بچه می شدم

کاش کاش کاش ...

راستش دیگه از شعر نوشتن خسته شدم یه جوری دلم خواست حرف دل بزنم

با کسایی که مثل خودمن.هم سن و سال خودمن .

تو دفترم زیاد از این چیزا می نویسم اون موقعایی که دلم می گیره میرم سراغ دفترم

همدم تنهاییم .

می نویسم تا سبک شم .گریه می کنم تا خالی بشم .دفترم تنها دوستمه که دردمو پنهون می کنه

نمی زارم هیچکی تنهاییمو بخونه

اما حالا یه صفحه شو برای شما نوشتم چون شما رو هم یه جور همدم تنهاییم می دونم

دلم می خواد برم ...

az-raahi-door — Sat, 20 Oct 2007 12:35:18 GMT

دلم می خواهد از همه چیز بگریزم از تمام روزها و فرداهای نامعلوم

که باید سالها در انتظارشان بنشینم تا اینکه با کوله باری از غم واشک

به دیدارم بیایند فردایی که در آن سرنوشتی ناگزیر است فردایی که

معلوم نیست بهتر از دیروز و امروزم باشند فردایی که می خواستم

عشقم و آرزویم را در آن ببینم ولی هر روز که می گذرد می بینم تمام

آن آرزوهایی که داشتم رویایی بیش نبود همه سراب بود و سراب ...

اما افسوس که دیگر مجالی برایم نمانده تا به دیروزها برگردم و روی

تمام آرزوها خط بطلان بکشم دیگر مجالی نمانده تا با چشمانی اشک آلود

به سراغ آینده ها روم تا آرزویم را در آن بجویم .در تمام لحظه های تنهاییم

در تمام تاریکی ها سعی دارم نوری در انتهای جاده زندگی بجویم تا بتوانم

به دیدار عشق روم آری عشق سرچشمه همه خوشبختی ها ...

سلامی به شما

این روزا سرم شلوغه می خوام از اول ترم درس بخونم تا شب امتحانی نشم

واسه همین کمتر نت میام .خوشحالم که شما دوستای خوب رو دارم .درگیر

یه موضوع دیگه ای هم هستم که شاید بعد براتون گفتم .

ببخشید که دیر به دیر بهتون سر میزنم ولی بدونید که همیشه به یادتون هستم

az-raahi-door — Sun, 23 Sep 2007 13:11:23 GMT

سلام دوستای عزیزم

این چیزی رو که امروز می خوام بنویسم یه جایی خوندم خودم خیلی ازش خوشم اومد تو دفترم نوشته بودمش حالا واسه شما می نویسم

من جنگیدم

تو تماشا کردی

او فرار کرد

من توی کرخه شنا کردم

تو به استخر سرپوشیده رفتی

او با اسکی روی آب مزاحم خواب ماهی ها می شد

من با صدای آهنگران بزرگ شدم

تو در حمام از صدایت لذت بردی

او آخرین ترانه های لس آنجلسی را زمزمه می کرد

من عکس مهدی باکری را قاب گرفتم

تو عکس بچه گربه های ملوس را از بازار قائم خریدی

او آلبوم جشن تولد هایش را ورق زد

من شربت صلواتی خوردم

تو کوکا کولا را سر کشیدی

او لیمو ترش را در گیلاس فشار داد

من زخمی شدم

تو نزدیک بود دلت بسوزد

او جای نیش پشه ها را خاراند

من لباس بیمارستان پوشیدم

تو جلوی آینه پیراهن تازه ات را نگاه کردی

او به دنبال مایویی آمریکایی میدان محسنی را زیر پا گذاشت

من به اتاق عمل رفتم

تو چرت بعدازظهرت را از دست ندادی

او دمر روی تخت افتاد و بالا آورد

من به اقیانوسی از نور افتادم

تو زیر هالوژن ها به تماشای ویترین ایستادی

او مه شکن بنزش را در تونل کندوان روشن کرد

من هنوز یک آرزوی بزرگ هستم

تو...

او...

az-raahi-door — Wed, 19 Sep 2007 11:32:42 GMT

به سوی من بیا تا تو را حس کنم

و دنیا خواهد دید

داستان عشقی سوزان را

که شعله اش در قلب من خواهد بود

********

اگر می شد به لطافت گل سرخی ژاله بار باشم

دیوانه وار عاشقت بودم

خواستنی تر از آنی که تنها بمانی

**********

اگر باید مرا دوست بداری

بگذار تا برای هیچ چیز جز عشق نباشد

به من عشق بورز به خاطر عشق

آنچه همیشگی است

باید عاشق باشی

به خاطر عشق

az-raahi-door — Mon, 10 Sep 2007 12:31:49 GMT

سلام

یه تابستون دیگه هم داره تموم میشه .چقدر زود روزها و ماه ها می گذرن .تصمیم گرفته بودم امسال تابستونو دیگه ترم تابستانه بگیرم ودرس بخونم شاید زودتر بتونم درسامو پاس کنم .این کارو کردم .قرار شد با بچه ها بریم کرج چون اونجا ارائه می دادن اما بعد فهمیدم دانشگاه خودمون هم ارائه می دن .خلاصه رفتم و ثبت نام کردم ۲واحد بیشتر بر نداشتم چون کتابش خیلی حجیم بود شنبه ای گذشت امتحانش بود اگه خدا بخواد و قبول بشم .دیروز هم ثبت نام ترم جدید بود دوباره درس و امتحان و...بگذریم شماها چی کار می کنین ؟چقدر خوشحالم که دوستای خیلی خوبی مثل شما پیدا کردم امروز می خوام یه شعر از فروغ براتون بنویسم امیدوارم خوشتون بیاد.

زندگی شاید خیابانی درازست که هر روز زنی با زنبیلی از آن می گذرد

زندگی شاید ریسمانی است که مردی با آن خود را از شاخه می آویزد

زندگی شاید طفلی است که از مدرسه بر می گردد

زندگی شاید آن لحظه مسدودیست که نگاه من در نی نی چشمان تو خود را

ویران می سازد

در اتاقی که به اندازه یک تنهاییست دل من که به اندازه یک عشقست

به بهانه ساده خوشبختی خود می نگرد

آه سهم من اینست سهم من آسمانیست که آویختن پرده ای آن را از من

می گیرد

گوشواری به دو گوشم می آویزم از دو گیلاس سرخ همزاد

و به ناخن هایم برگ گل کوکب می چسبانم

کوچه ای هست که در آنجا

پسرانی که به من عاشق بودند

هنوز با همان موهای درهم و پاهای لاغر

به تبسم های معصوم دخترکی می اندیشند که یکشب او را باد با خود برد

و بدین سان است که کسی می میرد و کسی می ماند

هیچ صیادی در جوی حقیری که به گودالی می ریزد

مرواریدی صید نخواهد کرد.

az-raahi-door — Sun, 02 Sep 2007 17:22:09 GMT

من هرگز نخواستم از عشق افسانه ای بیافرینم

باور کن!

من می خواستم که با دوست داشتن زندگی کنم کودکانه و ساده

من از دوست داشتن فقط لحظه ها را می خواستم

آن لحظه ای که تو را به نام می نامیدم

لحظه دست باد بر گیسوان تو

من از دوست داشتن تنها یک لیوان آب خنک در گرمای تابستان می خواستم

من برای گریستن نبود که خواندم

من آواز را برای پر کردن لحظه های سکوت می خواستم

مرگ سخن دیگریست

مرگ سخن ساده ایست

و من دیگر برای تو از نهایت سخن نخواهم گفت

که چه سوگوارانه است تمام پایان ها.

به یاد داشته باش

که روزها و لحظه ها هیچ گاه باز نمی گردند

به زمان بیندیش

به زندگی بیندیش

که می خواهد باز بازیگرانش را با دست خود انتخاب کند

بیدار شو

من لبریز از گفتنم نه از نوشتن

باید که اینجا روبروی من بنشینی و گوش کنی

دیگر تکرار نخواهد شد...

نادر ابراهیمی