خیلی وقته نیومدم آپ کنم

آخه در گیر کارای دانشگام بودم چون می خواستم از تهران واسه اصفهان مهمان بگیرم اما چون ترم آخر بودم بهم نمی دادن

با هزارتا مکافات بالا خره حضور در کلاس گرفتم

امروز هم کلاس داشتم اما دانشگاه خودم کجا و اینجا کجا

درضمن عضو my pardis هم هستم اگه دوست داشتین یه سر هم اونجا بزنین

آدرسش اینه :

http://mypardis.com/public/chemistry

مرسی

گفتم قفس

ولی چه بگویم که پیش از این

آگاهی از دورویی مردم مرا نبود

دردا که این جهان فریبای نقش باز

با جلوه و جلای خود آخر مرا ربود

اکنون منم که خسته ز دام فریب و مکر

بار دگر به کنج قفس رو نموده ام

بگشای در که در همه دوران عمر خویش

جز پشت میله های قفس خوش نبوده ام

آمدم تا به تو آویزم

لیک دیدم که تو آن شاخه بی برگی

لیک دیدم که تو بر چهره امیدم

خنده مرگی

وه چه شیرینست از تو بگسستن

وبا غیر تو پیوستن

در به روی غم دل بستن که بهشت اینجاست

تو همان به که نیندیشی

به من و درد روانسوزم

که من از درد نیاسایم

که من از شعله نیفروزم

ای دوست من

اگر از حال من آگاه بودی

از عهد نوجوانی سخن نمی گفتی

خوابی بود که در قلبم مدفون ساختم

و کفن هایش را نیز جامه جوانی کردم

لیک او با من بی وفایی کرد

و من در وحشت و غم فرو رفتم

و بدان قانع شدم

گوشه گیر و تنها گشتم

و مصیبتم را از دیدگان مخفی کردم

و با کتاب ها مانوس گشتم

زیرا کتاب ها را بهترین دوست دیدم

و با خیال و رویاهای خوش

قصه هایی بلند ساختم

خیلی سخته با خودت یه جور دیگه فکر کنی اما بفهمی یه جور دیگه است .چقدر احساس پوچی

می کنی وقتی بدونی برای هیچ زنده ای .

دلم می خواد نباشم دلم می خواد برم یه جای دور دلم می خواد بمیرم

می دونم این حس سراغ تو هم اومده اما تحملش سخته

کاش زودتر پاییز می رفت

نمی دونم چرا این حس اینقدر زود به زود سراغم می یاد

حس پوچی و نا امیدی

دیگه درس خوندن هم برام معنی نداره حتی کلاسارو هم یکی در میون میرم

بیست و سه سال از عمرم گذشت و هنوز هم زندگیم یه کوره راهه

کاش دوباره بچه می شدم

کاش کاش کاش ...

راستش دیگه از شعر نوشتن خسته شدم یه جوری دلم خواست حرف دل بزنم

با کسایی که مثل خودمن.هم سن و سال خودمن .

تو دفترم زیاد از این چیزا می نویسم اون موقعایی که دلم می گیره میرم سراغ دفترم

همدم تنهاییم .

می نویسم تا سبک شم .گریه می کنم تا خالی بشم .دفترم تنها دوستمه که دردمو پنهون می کنه

نمی زارم هیچکی تنهاییمو بخونه

اما حالا یه صفحه شو برای شما نوشتم چون شما رو هم یه جور همدم تنهاییم می دونم

دلم می خواد برم ...

دلم می خواهد از همه چیز بگریزم از تمام روزها و فرداهای نامعلوم

که باید سالها در انتظارشان بنشینم تا اینکه با کوله باری از غم واشک

به دیدارم بیایند فردایی که در آن سرنوشتی ناگزیر است فردایی که

معلوم نیست بهتر از دیروز و امروزم باشند فردایی که می خواستم

عشقم و آرزویم را در آن ببینم ولی هر روز که می گذرد می بینم تمام

آن آرزوهایی که داشتم رویایی بیش نبود همه سراب بود و سراب ...

اما افسوس که دیگر مجالی برایم نمانده تا به دیروزها برگردم و روی

تمام آرزوها خط بطلان بکشم دیگر مجالی نمانده تا با چشمانی اشک آلود

به سراغ آینده ها روم تا آرزویم را در آن بجویم .در تمام لحظه های تنهاییم

در تمام تاریکی ها سعی دارم نوری در انتهای جاده زندگی بجویم تا بتوانم

به دیدار عشق روم آری عشق سرچشمه همه خوشبختی ها ...

سلامی به شما

این روزا سرم شلوغه می خوام از اول ترم درس بخونم تا شب امتحانی نشم

واسه همین کمتر نت میام .خوشحالم که شما دوستای خوب رو دارم .درگیر

یه موضوع دیگه ای هم هستم که شاید بعد براتون گفتم .

ببخشید که دیر به دیر بهتون سر میزنم ولی بدونید که همیشه به یادتون هستم

این چیزی رو که امروز می خوام بنویسم یه جایی خوندم خودم خیلی ازش خوشم اومد تو دفترم نوشته بودمش حالا واسه شما می نویسم

من جنگیدم 

تو تماشا کردی

او فرار کرد

من توی کرخه شنا کردم

تو به استخر سرپوشیده رفتی

او با اسکی روی آب مزاحم خواب ماهی ها می شد

من با صدای آهنگران بزرگ شدم

تو در حمام از  صدایت لذت بردی

او آخرین ترانه های لس آنجلسی را زمزمه می کرد

من عکس مهدی باکری را قاب گرفتم

تو عکس بچه گربه های ملوس را از بازار قائم خریدی

او آلبوم جشن تولد هایش را ورق زد

من شربت صلواتی خوردم

تو کوکا کولا را سر کشیدی

او لیمو ترش را در گیلاس فشار داد

من زخمی شدم

تو نزدیک بود دلت بسوزد

او جای نیش پشه ها را خاراند

من لباس بیمارستان پوشیدم

تو جلوی آینه پیراهن تازه ات را نگاه کردی

او به دنبال مایویی آمریکایی میدان محسنی را زیر پا گذاشت

من به اتاق عمل رفتم

تو چرت بعدازظهرت را از دست ندادی

او دمر روی تخت افتاد و بالا آورد

من به اقیانوسی از نور افتادم

تو زیر هالوژن ها به تماشای ویترین ایستادی

او مه شکن بنزش را در تونل کندوان روشن کرد

من هنوز یک آرزوی بزرگ هستم

تو...

او...